Troy Renck: Bir gün sonra yürekler boğazda, yumruklar topta kalıyor. Nuggets’ın sezon sonu yenilgisinden kaynaklanan hayal kırıklığı ve hayal kırıklığı ortada. Minnesota Timberwolves kadar yetenekli bir takıma yenilmek utanılacak bir şey değil. Ancak Nuggets kaybetmedi. Boğuldular. Son 25 yılda hiçbir NBA takımı 7. maçta 20 puanlık üstünlüğü israf etmedi. Daha da kötüsü, Nuggets kendi evindeydi ve son iki sezondur dominant durumdaydı. Bundan daha ezici bir yenilgi düşünmek zor. Belki 2012 Bronco’ları Kuzgunlar’a ve Joe “Cool” Flacco’ya düşüyor? Veya Denver’ın 1996’daki tümen turunda genişleme franchise’ı Jacksonville Jaguarları karşısında kendi evinde çökmesi mi? Duygularım hâlâ tazeyken şu soruyu soruyorum: Pazar gecesi Colorado profesyonel spor tarihindeki en ezici yenilgi miydi?

Sean Keeler: Joe Flacco! Mark Brunell! Çok erken dostum. Çok erken. Bronco’lar bu kasabanın ruhuna o kadar derinden işlemiş ki yaralar daha da derinleşiyor. Her zaman olacaktır. Ama Pazar gecesi? Pazar gecesi epikti. Tüm yanlış yollarla. ’96-97 Broncos, Jags’a karşı asla ikinci yarıda öne geçemedi. 12-13’te kendi isteğiyle gol atan Broncos, Ravens’e karşı hiçbir zaman 20 sayı farkla önde olmadı. (Ya da aslında çift haneli rakamlarla.) Broncos’un play-off mağlubiyetleri her zaman daha uzun süre acı verir. Peki 7. Maç bu şekilde oynanır mı? Ah, daha çok acıyor. Kardeşim, yanıyor.

Troy Renck: Yenilik önyargısı, Nuggets’ın kaybının en kötüsü olduğunu iddia etmemeyi zorlaştırıyor. Denver, Aaron Gordon veya Michael Porter Jr.’dan herhangi bir hücum katkısı alırsa kazanır. Ama benim için 1996 Broncos’un play-off’taki çöküşü daha da yıkıcıydı. O takım doluydu ve ikinci yılında bir Jaguar takımına ev sahipliği yapıyordu. Jacksonville 9-7’lik bir rekora sahipti ve normal sezonda deplasmanda 1-7’ydi. Bunun John Elway’in ilk yüzüğünü kazandığı sezon olması gerekiyordu. Mark Brunell açıklanamaz bir şekilde onu geride bırakarak 12 sayılık farkı silerken Broncos savunmasını darmadağın etti.

– Keeler: Broncos Country için Hades çemberi var, burada Jimmy Smith’in golü sürekli bir döngü halinde ilerliyor, DB Tory James gerilirken kalabalığın nefesi kesiliyor, ardından Brunell’in sol kanatta yaptığı mükemmele yakın bir vuruşla son bölgede sallanıyor. Kimse oraya gitmek istemiyor. Kimse asla yapmamalı. Ancak 7. maçın üçüncü çeyreğinin sonunda yarı sahada Jamal Murray’den topu çalan ve ardından iki elle vuruşta herkesi mağlup eden Anthony Edwards, artık kendi başına bir çember oluşturmanın kaderinde olduğunu düşünüyor.

Kaynak